23 stycznia, 2022

DNFL 150

Informacje i porady

Leki negatywnie pływające na męską potencję

Potencja mężczyzny jest rodzajem wskaźnika stanu organizmu. Gdy choroby przewlekłe nasilają się, cierpią na tym funkcje seksualne. Zwykle po zakończeniu leczenia wszystko wraca do normy, ale niektóre leki, leczące chorobę podstawową, równolegle tłumią odruchy seksualne. Mężczyzna może nie wiedzieć, że tabletki, które bierze, są przyczyną częstszych niepowodzeń w sferze seksualnej. Warto poznać leki, które negatywnie wpływają na potencję. Nawiasem mówiąc, wiele leków zastępuje się analogami, które zachowują zdolność mężczyzny do uprawiania seksu.

Leki źle wpływające na potencję

Kilka grup leków, które często wywołują osłabienie seksualne:

  • Leki przeciwhistaminowe
  • Przeciwnadciśnieniowe
  • Hormonalne
  • Środki uspokajające
  • Przeciwgruźlicze
  • Przeciwnowotworowe
  • Przeciwparkinsonowskie
  • Inhibitory MAO.

Często leki na nadciśnienie jednocześnie i wewnątrz penisa obniżają ciśnienie krwi – pogarszają erekcję. Są to klonidyna, pindolol, propranolol i benzoheksonium, (które oprócz osłabienia erekcji powodują również zaburzenia wytrysku), a także generyki wszystkich czterech z tych leków. Podczas konsultacji z lekarzem należy zapytać, czy zostały przepisane, a jeśli tak, czy można je zastąpić innymi, które nie wpływają na życie intymne. Na przykład elanapril, podobnie jak kaptopril, ma takie samo działanie przeciwnadciśnieniowe, ale nie zmniejsza funkcji seksualnych.
Być może metylodopę (blokuje powstawanie dopaminy) można nazwać mistrzem w tłumieniu potencjału seksualnego: 80% mężczyzn ją przyjmujących ma spadek libido i zaburzenie mechanizmów erekcji i wytrysku. Sytuacja jest lepsza z innym lekiem na nadciśnienie tętnicze – klonidyną, która powoduje osłabienie seksualne tylko u 20% mężczyzn.

Leki i inhibitory hipotensyjne osłabiają ciśnienie w naczyniach krwionośnych, a spadek ciśnienia negatywnie wpływa na erekcję. Nawet zwykłe krople mięty pieprzowej lub nalewka z serdecznika, mogą uderzyć w układ hormonalny i zmniejszyć produkcję męskich hormonów. Substancje czynne wchodzące w skład leków stosowanych w leczeniu zapalenia żołądka, wrzodów żołądka i innych narządów przewodu pokarmowego mogą również zmniejszać wytwarzanie testosteronu. Najbardziej niszczycielski cios w potencję zadają sterydy – leki, których miłośnicy sportu i mięśni używają do budowania masy mięśniowej.

Leki hormonalne, przeciwpsychotyczne, moczopędne zaburzają męską sprawność seksualną

Terapia hormonalna może w przewidywalny sposób negatywnie wpłynąć na męską seksualność. Na przykład ranitydyna i cymetydyna zwiększają produkcję prolaktyny w organizmie. Ponieważ prolaktyna jest hormonem żeńskim, hamuje produkcję androgenów, zwłaszcza testosteronu. Jeśli terapię prowadzi się przez wprowadzenie męskich hormonów, zmniejsza się produkcja własnych androgenów, co również prowadzi do nierównowagi hormonalnej i spadku potencji.

Środki uspokajające – przeciwpsychotyczne, uspokajające i barbiturany, negatywnie wpływają na formę seksualną mężczyzn i kobiet. Są jednak wyjątki. Antypsychotyczny haloperidol powoduje nienormalnie zwiększone pożądanie seksualne. Trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne wprawdzie nieco osłabiają libido, ale poprawiają nastrój, łagodzą depresję i poprawiają, jakość życia, w tym życia seksualnego. Środki uspokajające działają hamująco na centralny układ nerwowy, dzięki czemu obniżają stopień pobudzenia seksualnego. Ale kiedy w przypadku chorób nerwowych i psychicznych erekcji towarzyszą drżenie rąk i ból głowy, leki te hamują te objawy, podnosząc jakość i satysfakcję z życia intymnego.

Inne leki blokujące funkcję potencji seksualnej mężczyzn

  • Barbiturany – od fenazepamu na receptę po pozornie nieszkodliwy „nauczycielski” lek Corvalol, negatywnie wpływają na potencję u 30% mężczyzn.
  • Bromki (preparaty bromu), określane również, jako środki uspokajające, zmniejszają popęd seksualny u 80% silniejszego seksu.

Przyjmowanie leków moczopędnych w połączeniu z przeciwnadciśnieniową rauwolfią (oktadyna, rezerpina) trzykrotnie zwiększa ryzyko wystąpienia zaburzeń erekcji. Jednocześnie cierpi na to zarówno erekcja, jak i wytrysk: następuje opóźnienie w uwalnianiu nasienia. Silnie moczopędny spironolakton, stosowany przez długi czas, oprócz utraty aktywności seksualnej, powoduje u mężczyzn ginekomastię tzn. obrzęk gruczołów sutkowych. Objawy te ustępują w kilka tygodni po zakończeniu kuracji.

Na szczęście firmy farmaceutyczne opracowują dziś nowe produkty. Leki, które mają zły wpływ na potencję, zastępowane są lekami o podobnym działaniu terapeutycznym, ale zachowującym męską potencję.